Beyondness

1.
Beyond
- Are you religious?
Dorothy asked, between bites of toast with raspberry jam.
- No, I am not.
I confessed honestly, raising my cup of coffee and scanning my thoughts in search of adequate elaboration of the answer.
- I mean I come from a Catholic country, religion is deeply embedded in my culture and so has a big influence on me. But I don’t practice religion. I’m not religious at all.
- Are you an atheist?
She continued the subject, which came out of the blue, as we had been previously chatting about the perfect proportions of jam ingredients.
- I don’t know… I hesitated - I can’t say I believe only in reason. I experience some things beyond and I could call it spiritual experience, I suppose. But it is quite undefined. It seems to be powerful and important, and can be manifested in different forms.
I was speaking slowly, trying to capture this elusive matter and figure out what I really think.
- You are religious then!
Dorothy apprised with  a  tone of voice which does not allow for any objection.
- You     don't     have to go to church to be religious. You are, you believe in something.
- Yes, I guess so, if we understand    the   term religious like that…
I politely agreed, although I don’t understand   the term religious that way.
- What makes me mad about Catholicism is this sin and guilt thing. Guilt at every step.
Dorothy continued with   a   strong and loud voice, leaning back   in   her chair.
- Yes, this is very interesting. I don’t like this way of governing souls   neither.
I was trying to realize what    this conversation    was   about – we clearly moved from investigating my attitudes toward    a   broader view at the matter. I joined    in   willingly.
- There is an interesting difference between Catholicism and Protestantism in this matter, by the way. Catholics experience guilt and the source of this feeling is somehow external – comes from social control. Protestants experience shame, which is much more internal,  immanent…
Dorothy muttered and immediately disengaged from the conversation. We proceeded with breakfast, washing dishes and getting ready to go out. Until the end of her weekend visit, most of our attempts to have an interesting or at least relaxing exchange, failed. Participating in the art of good dialogue has become very rare in my experience and that weekend was a perfect example of the struggle to do so. Is the reason rather internal or external? Is it something beyond me?
2.
Light
Anyway, the seed of important thought was planted during that awkward conversation. I lately pay tender attention to the matter of beyondness. It is  a funny process to observe myself changing from someone who doesn’t care much, to a  person who is actively interested. Last night I realized with a smile that this is because of the little creature, listening to my heartbeat inside of me. I am going to be a mother soon and this is a mysterious, spiritual experience, appearing through the reality of biology and body. I am inclined to glorify this process and I think I have the perfect excuse to do so.
The miracle of a person coming into existence captures the definition of universal human experience. Expectant parents and new born babies are lenses through which the beauty and the terror of life can be seen very clearly. We come to the world through physical pain and struggle, yet bringing amazing sensations when growing in our mother’s wombs. We are strong enough to make a journey to this world, yet need immediate care to survive. We are fragile and resilient. We are beautiful – as tiny, sweet, new born phenomena, and ugly – plastered with amniotic fluid; squeezed by pushing our way through    the  cervix. We give our parents confidence and hesitation; excitation and anxiety. We change everything, yet on the whole, we are just  one  among billions   of   others: having potential and opportunities, inheriting limitations and predispositions. We don’t chose to be here, neither do our parents have full control on how we appear. We are created with participation of something from beyond. We can call it what we like.

Śniadanie u polskiego kelnera

Śniadanie w przestrzeni hotelowej na pierwszym piętrze. Mistrz ceremonii  żwawo, w podskokach zbliża się do nowo przybyłych postaci z jakimś miłym gestem:  powitaniem, gazetą, propozycją kawy. Krótka wymiana zdań,  przyjacielska rozmowa - jak się masz? – pyta kelner z obcym akcentem - do kiedy w Limerick? a gdzie potem? O! tam! Tam jest bardzo pięknie – zatoka i zachody słońca. Enjoy! W międzyczasie przemieszczają się razem  do stolika, kelner pomaga klientowi wygodnie się rozsiąść i przyjmuje zamówienie. Goście zachowują się, jakby cała przestrzeń śniadaniowa należała do nich, jakby mieli udziały we własności hotelu i jakby jedli tutaj od lat. Obsługa wydarzenia dzielnie wspiera ich nienachlaną i dystyngowaną  pewność siebie,  oczekując  w zamian naturalnej i adekwatnej reakcji na następujące szybko po sobie fragmenty  scenariusza. Odbywa się to zgodnie z rytmem wyznaczonym przez  biznesowy charakter miejsca. Wszyscyśmy tu w interesach.

Zaspana i nieuczesana zjawiam się pośród kwitnących storczyków i zapachu kawy. Stawiam powolne, niepewne kroki i prawie zaplątuję się w dywan, przemierzając drogę od drzwi.  Nie mogę zdecydować, przy którym zasiąść stoliku i czy wolę przodem czy tyłem do okna. Pytanie how are you? budzi we mnie zadumę i refleksję nad klimatem poranka. Kiedy jem suchy i przyklapnięty omlet, przypomina mi się puszysty omlet z szynką,przyrządzony przez tatę, jak byliśmy mali. Nagle słyszę mój ojczysty język, którym kelner i kelnerka wymieniają uwagi na jakiś nie związany z pracą temat. No i teraz to już niezdecydowanie przybiera rozmiary, które stawiają pod znakiem zapytania każdy mój ruch. Gra tak precyzyjnie zaplanowana, role porozdzielane, zażyłość między gośćmi a obsługą uzgodniona zwyczajem: wszystko zostaje wystawione na poważną próbę. Rodak spotkał rodaka w mieście, które podobno spodobało się Wisławie Szymborskiej. W mieście, od nazwy którego pochodzi określenie krótkiej humorystycznej formy poetyckiej, ulubionej przez Noblistkę. Jeden rodak siedzi, drugi podaje kawę. Zacząć  porozumiewać się po polsku, czy kontynuować po angielsku? Zagadać towarzysko, czy po prostu powiedzieć cześć? Mówię „dziękuję bardzo”, kiedy kelnerka zabiera talerz. Odzywa się po angielsku i pyta „Are you from Poland?”. Załamuję się w duchu  i odpowiadam skinieniem głowy. Bardziej się najadam doświadczeniem tego dziwnego poranka, niż śniadaniem. Potem się okazuje, że to był również przedsmak podróży po kraju pełnym Polaka. Polaka, którego rozpoznaję z dużej odległości, ale z którym z bliska jakoś nie umiem się dogadać.